زینب اردمه

در غنچه ی لبهای بی اراده ام
در زهدان شب طویل
در صبحدمان پر از تردید
در رگهای بسته
که نا امید می خلد تن را…
مرا دریاب!

من دیوارچروکیده ی فریادم...
درانحنای زخمی که کرمها
رگش را بوسه می زنند.


گل مرررگ !
مرا دریاب.

دریاب مرا...

@Zeynabardame